MUSIC FOR HITCH, muziek in Hitchcockfilms
Woensdag 17 december 2025
MUSIC FOR HITCH, muziek in Hitchcockfilms
muzieklezing door Ben Coelman
19.30 uur in de theaterzaal van “De Kappen”, Blankenburgerstraat 40-42, Haaksbergen
De lezing van Ben Coelman vond plaats in De Kappen. Daar vielen de slechts 37 aanwezigen nauwelijks op in de grote theaterzaal, die meer dan 300 zitplaatsen heeft. Maar ze hebben wel genoten van het meer dan boeiende verhaal van meesterverteller Ben Coelman. In ‘Music for Hitch’ passeerden een aantal van Hitchcocks romantische, humoristische en soms spannende films uit de periode 1940-1960. Aan de hand van een ruime selectie filmfragmenten, foto’s en muziek werd een portret geschetst van Hitch als mens en als cineast in relatie tot de andere kunsten, de muziek voorop. Hij werkte samen met een aantal gerenommeerde componisten zoals Franz Waxman, Miklós Rózsa en Bernard Herrmann. De betrekkingen met deze musici verliepen zacht gezegd niet altijd even rimpelloos, maar het resultaat was een aantal meesterwerken waarin muziek en beeld een perfecte combinatie vormen. Coelman liet het publiek een ruime selectie filmfragmenten, foto’s en muziek zien en horen waardoor een portret van ‘Hitch’ ontstond als mens en cineast in relatie tot de andere kunsten, met muziek voorop. Ben Coelman vertelde dat in films van Hitchcock het geluid vaak diëgetisch is. Hij introduceerde daarmee een term die voor de aanwezigen totaal onbekend bleek te zijn. Diëgetisch (of intradiëgetisch) en extradiëgetisch geluid zijn twee tegengestelde termen op de geluidsband van films. Diëgetisch geluid wordt gehoord door de filmpersonages én het publiek. Het gaat om dialogen, muziek, lawaai bijvoorbeeld telefoongerinkel en andere geluiden die integraal deel uitmaken van de verhaallijn. Extradiëgetisch geluid daarentegen wordt alleen gehoord door het publiek. Dit kan gaan om sfeermuziek (zoals van Waxman, Rózsa of Herrmann) om het publiek in de juiste sfeer te brengen ofwel om een verhaalstem buiten het verhaal of de stem van een personage dat niet in de bewuste scène meespeelt. Dit alles wetende werd extra aandachtig gekeken naar fragmenten van o.a. Rear Window (1954), Vertigo (1958) en Psycho (1960).
